પતંગિયું,પીંછી અને કલ્પના...

વડોદરા વાસીઓ માટે આજની સવારનો સૂરજ કઈ એ રીતે ઉગ્યો કે તેણે આખા વિશ્વ માં આ રાજશી વૈભવ ધરાવતી નગરીના ખોળિયાને દીપાવી દીધું. એક નહિ ૨ નહિ પરંતુ ૧૨ ૧૨ વિશ્વ રેકોર્ડને અંકે કરવા માટેના આ અભિયાને સાચા અર્થ માં પ્રજાજનોને એક દિશા ચીંધી છે , જેના થકી આ શહેરવાસીઓ ઉન્નત મસ્તકે ચાલી શકશે. ... વહેલી સવારે વડોદરાના લગભગ ૧૦૦૦૦ ઘરો માં જબરદસ્ત ચહલપહલ હતી , કારણ સ્પષ્ટ હતું સહુ કોઈને સૌથી પહેલા એક ચોક્કસ જગ્યા એ પહોંચવું હતું .....હું તમને માંડીને વાત કરું..... વડોદરા મેરેથોનના નેજા હેઠળ એક અદભૂત અને ન ભૂતો ન ભવિષ્યતિ કક્ષાનો એક કાર્યક્રમ યોજાયો. જેમાં વડોદરાના ૪ વર્ષ થી માંડીને ૨૩ વર્ષ સુધીના વિદ્યાર્થીઓ એ ટ્રાફિક સમસ્યા, તેને નિવારવાના ઉપાયો અને આદર્શ ટ્રાફિક વ્યવસ્થા વિષે પોતાની કલ્પનાને કેનવાસ પર કંડારવાની હતી....૪.૨ કિલોમીટરની લંબાઈ ધરાવતું કેનવાસ રાહ જોતું હતું...તો બીજી તરફ ૯૦૦૦ જેટલા વિદ્યાર્થીઓ હાથ માં રંગોનો થાળ લઇને પોતાના મન માં ઉછળતા ભાવો સાથે પણ એટલાજ તલપાપડ હતા અને જીલ્લા સમાહર્તા એ આ રંગ મહાકુંભ ને ખુલ્લો મુક્યો અને જોતજોતામાં સમગ્ર વાતાવરણ માં રંગબેરંગી પતંગિયાઓ કલ્પનાના ઘોડે સવાર થઇને કેનવાસ માં સમાવવા માંડ્યા...ખરેખર આ એક એવી ક્ષણ હતી જેને નજરે જોનાર માટે આખા આયખાની મિરાત થઇ જાય. એક સમયે વિચાર થયો કે આ બાળકોના મન આ હદ સુધીનું વિચારી શકે છે ? રોજીંદી ઘટમાળ માં સામાન્યત: તમામને ટ્રાફિક નો યક્ષપ્રશ્ન સતાવે છે પરંતુ તેનાથી ઉગારવાના ઉપાયોને જે પ્રકારે કેનવાસ પર ઉતારાયા તે જોતા લાગ્યું કે આ બાળકો સાચા અર્થ માં દેશની મહામૂલી મૂડી જ છે ....અત્યંત ગંભીરતા પૂર્વક રંગો થી તરબતર પીંછી આ વિદ્યાર્થીઓની પરીકલ્પનાને આકાર અને સાકાર કરી રહી હતી અને ગણત્રીના સમય માં તો ગરબા ગ્રાઊંડ પર ફેલાયેલ કેનવાસ એ રંગબેરંગી વાઘાનો શણગાર સજી દીધો... એક પછી એક એમ કઈ કેટલાય વિશ્વ રેકોર્ડ વડોદરાના નામે થશે અને પછી વર્ષોવર્ષ સુધી આ સંસ્કારી નગરી અને તેના વિદ્યાર્થીઓના સામર્થ્યની આલબેલ વિશ્વ ની ક્ષિતિજે ગૂંજતી રહેવાની છે. આ કાર્યક્રમના આયોજન માટે કઈ કેટલીયે રાતો તેજલબેન અમીન, સત્યેન કુલાબકર, નીલેશ શુક્લ ,અમિત ભટનાગર થી લઇ ને અસંખ્ય લોકો એ કુરબાન કરી હશે પરંતુ તેની પાછળનો ધ્યેય પણ કદાચ એમ જ હશે કે ટ્રાફિક સમસ્યા થી લઇ ને બેદરકારીભર્યા ડ્રાઈવિંગને લીધે ક્યાંક કોઈ પરિવારનો કુળદીપક અકાળે ઓલવાય ના જાય ... જેના પ્રતાપે પરિવારજનોની જિંદગી દોજખ સમાન બને......